Περού, Αμερική

Ταξιδιωτικός οδηγός

Σκαρφαλωμένη στις Άνδεις, με μοναδικά αρχαιολογικά και φυσικά πάρκα κι έντονο τοπικό χρώμα, η γη των Ίνκας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χώρα-μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Το Μάτσου Πίτσου, η αρχαία πόλη των Ίνκας, είναι ένα από τα δημοφιλέστερα και πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα του κόσμου. Όμως ένα ταξίδι σε μια τόσο ενδιαφέρουσα χώρα όπως το Περού, έχει πολλά ακόμη να σας δώσει…

Το Περού είναι χώρα στη νότια Αμερική. Συνορεύει βόρεια με τον Ισημερινό και την Κολομβία, ανατολικά με τη Βραζιλία, νοτιοανατολικά με τη Βολιβία, νότια με τη Χιλή και δυτικά βρέχεται από Ειρηνικό ωκεανό. Το Περού είναι χαρακτηριστική χώρα της περιοχής των Άνδεων. Έχει έκταση 1.300.000 τ.χλμ., είναι δηλαδή 10 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα και 31.151.643 κατοίκους [1], με βάση επίσημες εκτιμήσεις του 2015. Οι περουβιανές πόλεις είναι πολυπολιτισμικές, με ιστορία που είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης του πολιτισμού των Άνδεων με αυτόν των Ισπανών αποίκων. Παγκοσμίως η χώρα είναι γνωστή ως το κέντρο του πολιτισμού των Ίνκας.

Αντίθετα με άλλες χώρες της περιοχής του ισημερινού, το Περού δεν έχει αποκλειστικά ένα μόνο κλιματικό τύπο, δηλαδή τον τροπικό, αλλά το κλίμα του επηρεάζεται τόσο από τις Άνδεις όσο και από τα ρεύματα Χούμπολτ. Έτσι, το κλίμα της χώρας παρουσιάζει μεγάλη ποικιλομορφία μικροκλιμάτων. Σε γενικές γραμμές, οι ακτές παρουσιάζουν υποτροπικό κλίμα με μέτριες θερμοκρασίες, μικρά ύψη βροχόπτωσης και υψηλά επίπεδα υγρασίας λόγω της γειτνίασης με τον Ειρηνικό. Οι βόρειες ακτές είναι πιο θερμές και οι βροχοπτώσεις εδώ πιο συχνές. Αντίστοιχα, οι περιοχές των Άνδεων παρουσιάζουν ένα δροσερό και ψυχρό κλίμα, με βροχερά καλοκαίρια και πολύ ξηρούς χειμώνες. Τέλος, τα ανατολικά βαθύπεδα της λεκάνης του Αμαζονίου χαρακτηρίζονται από ισχυρές βροχοπτώσεις και υψηλές θερμοκρασίες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, παρουσιάζοντας ένα τυπικό ισημερινό τροπικό κλίμα. Εξαίρεση αποτελούν τα νότια βαθύπεδα με δροσερό φθινόπωρο και περιστασιακές βροχές.

Περιοχές

Λίμα

Η πρωτεύουσα της χώρας είναι μία κατ' εξοχήν μεγαλούπολη- άσχημη στην πρώτη όψη, η οποία θέλγει όμως τον επισκέπτη της με διάφορες ομορφιές «κατά σημεία». Χτισμένη πάνω από τον Ειρηνικό, με κέντρο όπου δεσπόζουν μερικές ωραιότατες πλατείες- χαρακτηριστικό των ισπανικών πόλεων άλλωστε- και πολλά οικήματα αποικιακής αρχιτεκτονικής, με μερικές γραφικές συνοικίες και πάνω απ' όλα, εξαιρετικά μουσεία που παρουσιάζουν όλους τους πολιτισμούς που άνθισαν στην περιοχή. Μιά πόλη με εξάμηνη πλήρη κάλυψη του ουρανού από σύννεφα χωρίς όμως κατ' αυτή την περίοδο να βρέχει ποτέ.

Αρεκίπα

Τό όνομά της σημαίνει λευκή πόλη από τα τοπικά πετρώματα, από τα οποία και είναι χτισμένη. Μιά καθαρά αποικιακή πόλη αφού άνθισε μετά την έλευση των Ισπανών και καυχιέται γιά το χρώμα πού τής δίνουν τα καθολικά μοναστήρια, οι στενοί δρόμοι, η κεντρική πλατεία Plaza de Armas, τα γύρω βουνά (Τσατάνα, Πίτσου Πίτσου και το επιβλητικό ηφαίστειο Μίστι, στο οποίο οι ντόπιοι είχαν δώσει θεϊκές διαστάσεις) και ο ποταμός Τσίλι (=κρύος) με την κοιλάδα του, την Τσιλίνα όπου κατασκευάστηκαν αναβαθμίδες που καλλιεγούνται από το 12ο αιώνα. Ενδεικτικό του τόσο «ισπανικού» χρώματος είναι και το μοναστήρι της Santa Catalina όπου πήγαιναν γιά καλόγριες μόνο δευτερότοκες θυγατέρες πλούσιων, ισπανικών οικογενειών κουβαλώντας υποχρεωτικά μαζί τους και όλη τους την προίκα!

Σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστες μοναχές- όχι πιά μ' αυτό το καθεστώς- και η περιήγηση στο εσωτερικό του μοναστηριού με τις γραφικές αυλές του σίγουρα ανήκει στα δυνατά σημεία της Αρεκίπα. Χάρμα ειδέσθαι γενικώς η πόλη με ιδιαίτερα υπερήφανους κατοίκους (νιώθουν κι αυτοί πρωτευουσιάνοι) και της οποίας κάποιες εκκλησίες παρουσιάζουν μία λεπτομέρεια που συναντά κανείς και σε άλλα μέρη του Περού : Οι κίονες στις προσόψεις τους είναι γεμάτες από ανάγλυφα- σύμβολα των Ίνκας, αφού οι τεχνίτες ήταν γηγενείς που ασπάστηκαν το Χριστιανισμό και χρησιμοποίησαν την εθνική τους παράδοση στο διάκοσμο.

Πούνο - Λίμνη Τιτικάκα

Παίρνοντας την Παναμερικάνα, ένα δρόμο κατά μήκος του Ειρηνικού που συνδέει το Εκουαδόρ με τη Χιλή, περνώντας από άγρια τοπία αλλά και κάποια που θύμιζαν ελληνικό νησί, περνώντας από τη Μοκέκουα, την πόλη που καταστράφηκε κατά το ήμισυ από τους σεισμούς του Ιουλίου κοντά στα σύνορα με τη Χιλή, ανεβαίνοντας στις ΄Ανδεις μέχρι τα 4600 μέτρα και ακολουθώντας ένα χωματόδρομο επί δυόμιση ώρες φτάσαμε στο Πούνο, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Πόλη φτωχή αλλά με πανεπιστήμιο, με κατοίκους που δουλεύουν έντεκα μήνες γιά να ξοδέψουν τα λεφτά τους στο πανηγύρι του Φεβρουαρίου που διαρκεί όλο το μήνα, είναι χτισμένο στην κοίτη της μεγαλύτερης στον κόσμο πλωτής λίμνης -σε αυτό το υψόμετρο- της λίμνης Τιτικάκα.

Με μέγιστο μήκος 200 χιλιόμετρα και μέγιστο πλάτος 60 μοιράζεται σχεδόν μισή μισή σε Περού και Βολιβία. Παραμυθένιας ομορφιάς τοπίο με εκθαμβωτικά χρώματα και γύρω γύρω χιονισμένες κορφές προσφέρει μεταξύ άλλων και τα νησιά της ως αξιοθέατα. Τα πλωτά νησιά της φυλής των Ούρος (Τεχνητά νησιά, κατασκευάζονται με παλούκια ως θεμέλια και αλεπάλληλα στρώματα καλαμιών, των λεγόμενων «τοτόρας» γιά έδαφος) και το νησί Τακίλε με τους δικούς του χαρακτηριστικούς κατοίκους, οι οποίοι διατήρησαν το χρώμα και την αυστηρή κοινωνική δομή του. Τέλος, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί κανείς στη μυθολογική αξία της λίμνης : Από το νησί του θεού ήλιου (Σήμερα ανήκει στα βολιβιανά νερά) ξεκίνησε ο Μάνκο Καπάκ, ο πρώτος Ίνκα και έμπηγε το σπαθί του κάθε τόσο στο έδαφος, ώσπου αυτό χώθηκε στο φιλόξενο χώμα του Κούσκο...

Κούσκο

Η κατεξοχήν τουριστική πόλη του Περού, η πάλαι ποτέ περήφανη πρωτεύουσα των Ίνκας (τότε η πόλη είχε τη μορφή πούμα), με πρωτόγνωρο πλούτο γιά τη χώρα και αμέτρητα αξιοθέατα μέσα και γύρω από αυτήν. Φτάσαμε από το Πούνο πάλι με λεωφορείο, γνωρίζοντας στη διαδρομή δύο αρχαιολογικά μνηνεία, την Πουκάρα (=κόκκινος βράχος, στους πρόποδές του βρίσκονται τα ευρήματα) που χρονολογείται από την εποχή των Προκολομβιανών πολιτισμών και το Ράκτσι, όπου τα ερείπια του επιβλητικού ναού του Βιρακότσα, Θεού Ήλιου των Ίνκας. Στην Πουκάρα μάθαμε για τις κύριες θεότητες που ήταν κοινές σε όλους αυτούς τους αρχαίους πολιτισμούς (Μοτσίκα, Τσιμού, Παράκας είναι κάποια ονόματα αυτών των λαών), το γύπα του ουρανού, το πούμα της γης και το φίδι του κάτω κόσμου. Η δε αλλαγή του τοπίου μόλις εισήλθαμε στην επαρχία του Κούσκο ήταν σχεδόν απίστευτη : Από τα γυμνά οροπέδια, που διαθέτουν πάντως πολλά καλλιεργούμενα χωράφια, συναντήσαμε μπόλικο πράσινο, ποτάμια και γενικά μία σειρά εικόνων που αναπαύουν και ευφραίνουν το μάτι και την ψυχή. Το μεσημέρι γευθήκαμε τοπική κουζίνα σε ένα πλουσιοπάροχο μπουφέ μιάς ταβέρνας κοντά στο Ράκτσι. Ο κήπος της ήταν ωραιότατος, οι γεύσεις θελκτικές και όλα αυτά προσφορά του γραφείου του λεωφορείου που μάς μετέφερε, κάτι που στα δικά μας μάτια καταδεικνύει μιά φιλοξενία, μάλλον άγνωστη στα τετριμμένα του οργανωμένου τουρισμού του δυτικού κόσμου.

Το Κούσκο βεβαίως είναι πιά κι αυτό μία αποικιακή πόλη με την κεντρική πλατεία, τόπο τελετών των Ίνκας, περιορισμένη στο μισό του αρχικού της μεγέθους αν και η σημερινή της εικόνα είναι θαυμάσια. Τη στολίζουν τρεις καθολικές εκκλησίες, το πανεπιστήμιο με το αξιόλογο μουσείο φυσικής ιστορίας και τα δίπατα κτίρια με τα μπαλκόνια. Τα απομεινάρια του υπέρλαμπρου ναού του Κορικάντσα- ή μάλλον του συγκροτήματος αυτού των ναών, αφού υπήρχαν αφιερωμένοι σε όλους τους κύριους θεούς- Ήλιο, Ουράνιο τόξο, Σελήνη, Αστραπή κ.ά.- μαρτυρούν τη μεγαλειώδη δόξα των Ίνκας στην ακμή της αυτοκρατορίας τους. Τείχη από πέτρες, λαξευμένες, έτσι ώστε να θυληκώνουν χωρίς κανένα συνδετικό υλικό, κατασκευή που άντεξε ανά τους αιώνες στους πολλούς και ισχυρότατους σεισμούς της περιοχής σε αντίθεση με τα μετέπειτα κτίσματα των Ισπανών αποίκων. Ο δε ναός του Ήλιου ήταν εσωτερικά καθολοκληρίαν επενδεδυμένος με χρυσό και αφιερώματα από χρυσό και πολύτιμους λίθους. Αν εισήρχετο κανείς ημέρα, με το φως του ήλιου που έμπαινε από τα παράθυρα η εικόνα ήταν εκθαμβωτική. Εκεί έστειλε ο τελευταίος Ίνκα, ο Ατταχουάλπα, τον ισπανό κατακτητή Φρανσίσκο Πιζάρο, αφού ο τελευταίος τού είχε υποσχεθεί ότι με ένα δωμάτιο γεμάτο χρυσό θα τού χάριζε την ελευθερία. Επί ματαίω δυστυχώς, αφού και ο Ατταχουάλπα εκτελέστηκε και οι Ισπανοί έλιωσαν όλο αυτό το θησαυρό και τον έστειλαν στην πατρίδα τους.

Σημαντικώτατα μνημεία των Ίνκας και μάλιστα από πρώιμες περιόδους έχει να επιδείξει όλη η περιφέρεια του Κούσκο, όπως το Saqsaywuaman με τα τείχη σε τρία επίπεδα από ογκόλιθους ύψους τετραπλάσιου από το μέσο άνθρωπο που μεταφέρθηκαν αλήθεια πώς, είναι κι αυτό ένα αίνιγμα τεχνικών γνώσεων που χαρακτηρίζει πολλούς πολιτισμούς του παρελθόντος. Επισκεφθήκαμε κι ένα τόπο θυσιών όπου και σήμερα κάποιοι πιστοί της θρησκείας των Ίνκας ανάβουν μερικά φύλλα πάνω στο βράχο διατηρώντας έτσι ζωντανή εκείνη τη λατρεία. Όλα δε αυτά είναι μία ωραιότατη προετοιμασία γιά το απόλυτο ίσως μνημείο, ανήκον κι αυτό στην επαρχία του Κούσκο, το γνωστό και μη εξαιρεταίο Machu Picchu.

Μάτσου Πίτσου

Πέντε ημέρες και τέσσερις νύχτες χρειάζεται ο οδοιπόρος που επιθυμεί να διαβεί κι αυτός αυτό το τμήμα του Inca trail, του μονοπατιού με τα φοβερά περάσματα, που οδηγεί από την πρωτεύουσα σε ένα από τους ιερότερους ίσως τόπους των Ίνκας. Μιά πρόκληση γιά κάθε φυσιολάτρη γιά μένα έγινε ένα όνειρο που μακάρι κάποτε να αξιωθώ να πραγματοποιήσω.

Ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί τι ακριβώς ήταν το Μάτσου Πίτσου ούτε και γιατί «εξαφανίστηκε» πριν την έλευση των Ισπανών για να ανακαλυφθεί τυχαία από ένα Αμερικανό περιηγητή στα 1911. Απολαμβάνοντας την ευγένεια και φιλοξενία του προσωπικού των περουβιανών σιδηροδρόμων σε μία τετράωρη διαδρομή «γλιστρήσαμε» με το τραίνο στη στενή κοιλάδα του ποταμού Ουραμπάμπα, με τα θεόρατα και αμέτρητα βουνά δεξιά κι αριστερά μας, μέχρι να πάρουμε το λεωφορείο που μάς ανέβασε περί τα 600 μέτρα υψομετρική διαφορά, ώσπου να εισέλθουμε στον αρχαιολογικό χώρο και μετά από ένα σύντομο μονοπάτι να αντικρύσουμε στα πόδια μας το οροπέδιο με τα ερείπια των ναών και οικιών των κληρικών, μία εικόνα που αποτελεί την χαρακτηριστικότερη ίσως φωτογραφία της Νότιας Αμερικής αλλά και πάλι κόβει την ανάσα όταν το βλέπει κανείς από κοντά. Ακόμη κι ο Έλληνας επισκέπτης, προικισμένος με τον Παρθενώνα, τους Δελφούς, την αρχαία Ολυμπία, τη Δωδώνη και τόσα άλλα, θα σκύψει ευλαβικά σ' αυτό το μνημείο, τουλάχιστον γιά το ασύλληπτης υποβλητικότητας τοπίο. Ο αρχαιολογικός χώρος αυτός καθαυτός δίνει πληροφορίες γιά τις γνώσεις των Ίνκας στην αστρολογία μέσω της ειδικής διαμορφώσεως της στέγης κάποιων κτιρίων, ώστε να παρατηρούν συγκεκριμένα σημεία του ουρανού, του βράχου που ήταν ηλιακό ρολόι, μιάς και διαθέτει δύο κόγχες, των οποίων η σκιά έπεφτε στο έδαφος στις δώδεκα ακριβώς το μεσημέρι της μίας στο θερινό και της άλλης στο χειμερινό ηλιοστάσιο και κάποιων στοιχείων της πίστεώς τους μέσω της «πέτρας της ενάργειας», που είναι κομμένη ακριβώς όπως το σχήμα της κορυφογραμμής που βλέπει κανείς από πίσω της. Πόσα άραγε έχουμε να μάθουμε, αν τα μάθουμε βέβαια ποτέ, γι' αυτό τον πολιτισμό που σε κάποια πράγματα ήταν τόσο μπροστά από την εποχή του κι από την άλλη δεν γνώριζε τη γραφή; Αν δε ακούσουμε τη φαντασία μας που τελεί υπό έξαψη, τι θα γινόταν αν ο Ατταχουάλπα δεν υποτιμούσε τους Ισπανούς ή αν αυτοί δεν βοηθούντο ως απελευθερωτές από άλλους λαούς της περιοχής, εχθρούς των Ίνκας, όπως οι Τσάνκαϊ; Πάντως ελλείψει γραπτών μνημείων, ό,τι ξέρουμε το μάθαμε από τα γραπτά κάποιων Ισπανών- ένας μάλιστα ήταν μιγάς, η μητέρα του ανήκε στη φυλή των Ίνκας και τού τα διηγήθηκε- από τη μελέτη των αρχαιολογικών χώρων κι από την κεραμοποιία.

Ένα σύντομο φόρο τιμής στην ορειβασία μπορεί να αποτίσει κανείς ανεβαίνοντας στο Hyuayna Picchu, το βουνό ακριβώς πίσω απ' αυτό το οροπέδιο. Μιά απότομη ανάβαση σε ένα άψογο από πάσης πλευράς μονοπάτι και τα λόγια είναι απελπιστικά λίγα γιά να περιγραφεί το θέαμα από εκεί πάνω. Μάτσου Πίτσου, από αυτά που ονομάζονται εμπειρία.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS

Booking.com
Τι ειναι το Travelink;

Είναι ένα ταξιδιωτικό portal
με σκοπό την ενημέρωση των ταξιδιωτών για...

Διαβάστε περισσότερα
Όροι χρήσης

Διαβάστε προσεκτικά
τους όρους χρήσης της ιστοσελίδας μας

Δείτε αναλυτικά
Επικοινωνια

Για να επικοινωνήσετε μαζί μας
ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο

Φόρμα επικοινωνίας

Travelink - Ο ταξιδιωτικός σας σύνδεσμος